Julie Troonbeeckx

Vanuit het raam van de mooiste koffiebar die ik al zag, Najstariji Kafić, kijk ik naar de mensen die over de brug van Mostar slenteren. Ze stoppen voor een foto, kijken rond, praten, knuffelen en sommigen kruisen mijn blik met een warme glimlach. Het is een perfecte avond. De weinige wolken die in de lucht hangen, hebben een goudroze randje boven de pastelkleurige stad. Er speelt een Bosnisch lied dat je door je hele lijf voelt en de koffie ruikt hemels. Ik zou hier nog wel even kunnen...

Of hoe spierpijn, marshmallows en onverwachte gesprekken de perfecte mix bleken. Er is iets magisch aan kamperen. En al helemaal aan...

Twee dagen, twee rugzakken, twee opblaasbare kajaks en een gezin dat dacht 'waarom niet?' Soms voel je dat het tijd is om even echt weg...